Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Badania nad uczeniem się instrumentalnym u dzieci

Spośród teoretycznych koncepcji psychologiczrfych wyrosłych na terenie psychologii ogólnej wiele nurtów badań nad dzieckiem inspirowały nadal, tak jak w latach poprzednich, behawioryzm i psychoanaliza. Zakres ich wpływów, proporcjonalnie biorąc, zmniejszył się jednak znacznie, i przestały nadawać ton całej dyscyplinie.

Behawioryzm reprezentowały nadal klasyczne eksperymenty laboratoryjne dotyczące procesu uczenia się, wyrosłe z tradycji C. L. Hulla i K. W. Spenc e’a. Nowością było prowadzenie tych eksperymentów na szeroką skalę z dziećmi. W najbardziej ortodoksyjnej z występujących obecnie postaci kontynuowane były w Instytucie Rozwoju Dziecka w Iowa w stanie Kansas (por na przykład badania C. C S p i ker a i J. H. Cantora nad rolą słowa jako mediatora w procesie uczenia się dzieci w wieku przedszkolnym).

Nowością stały się wywodzące się z tradycji B. F S k i n n e r a badania nad uczeniem się i ns t r u me n t al n y m u dzieci, prowadzące do modyfikacji zachowania, się. Do pionierów tych badań należą S. W. Bijou i D. M. B e a r69. Badania te zaczęły znajdować zastosowanie w praktyce klinicznej i wychowawczej (por. s. 75).

Psychoanaliza w znacznie większym zakresie określała orientację teoretyczną i terapię, niż inspirowała prace empiryczne prowadzone dla celów badawczych. Te ostatnie prace odnosiły się w dużej mierze do rozwoj.u emocjonalnego (problematyki ogólnie zaniedbywanej w psychologii dziecka), do roli wczesnych doświadczeń, konsekwencji osierocenia dziecka czy pozbawienia go w inny sposób więzi emocjonalnej z dorosłymi. Do najbardziej znanych przedstawicieli empirycznych badań psychoanalitycznych w zakresie psychologii dziecka należeli: J. A. B o w 1 b y, L. B. Murphy, S. E s c a 1 o n a70

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.