Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Badania przeprowadzone przez Smitha – dalszy opis

W przytaczanych badaniach podjęto się próby uchwycenia zależności między relacją chorych dzieci z rówieśnikami a zmianą w postrzeganiu siebie. Ogólnie niewiele osób z próbki zgłaszało istotne zmiany czy zaburzenia w relacjach rówieśniczych spowodowanych doświadczeniem choroby. Mniej niż 10% badanych stwierdziło takie objawy jak: niezdolność do współistnienia z innymi, poczucie wyobcowania, dystans do innych, poczucie odrzucenia z powodu choroby. Podobnie, mniej niż 10% osób stwierdzało, że czują się mniej inteligentne i fizycznie mniej atrakcyjne od swoich rówieśników. Za to 63% osób badanych uznało, że w wyniku swojej choroby czuje się dojrzalsze osobowościowo. Stwierdzenie to było znacząco istotne w postrzeganiu siebie jako innego w wyniku choroby. W przeciwieństwie do potencjalnych, niekorzystnych skutków, jakie leczenie raka może mieć na doświadczenia socjalizacyjne, relacje z rówieśnikami mogą służyć podtrzymywaniu obrazu siebie u młodzieży, która przeżyła raka.

Analiza wypowiedzi dotyczących relacji z rówieśnikami posłużyła do wyjaśnienia tych procesów. Wyróżniono trzy typowe sposoby radzenia sobie z rówieśnikami w trudnych sytuacjach. Po pierwsze, prawie wszyscy badani stwierdzili, że pacjenci, u których stwierdzono raka, muszą przejmować inicjatywę w niezręcznych sytuacjach społecznych. Po drugie – młodzież, która przeżyła raka, jest świadoma potrzeby „dokształcania”, doinformowania rówieśników na temat choroby. W końcu po trzecie – młodzież była skłonna wybierać odejście od rówieśników, jeśli zajdzie taka potrzeba. W odróżnieniu od wypowiedzi dotyczących sytuacji rodzinnej, niewiele młodzieży udzielało odpowiedzi, które sugerowałyby, że trudności w kontaktach z rówieśnikami mogą spowodować zmianę oceny siebie w kierunku poczucia mniejszej wartości czy mniejszej kompetencji. Bardziej aktywna postawa wobec rówieśników, jaką może przyjmować młodzież, która przeżyła raka, może pomagać im w czuciu się bardziej kompetentnym i przystosowanym.

Smith (1991) próbował uchwycić zależność: o ile obawa przed nawrotem choroby wpływa na postrzeganie siebie. 90% młodzieży zgłaszała lęk przed nawrotem choroby. Wiele młodzieży sygnalizowało szczególną czujność o stan własnego zdrowia – dotyczącą siniaków, guzów, poziomu energii organizmu. Inni stwierdzali, że łatwo przypominał im się czas leczenia poprzez przedmioty, miejsca i ludzi w ich środowisku i że czasami doświadczali napływu wspomnień związanych z chorobą. Pomijając formę niepokoju, stopień tego niepokoju o nawrót choroby jest znacząco większy niż zmiany w postrzegania siebie. Młodzież, która stwierdziła, że doświadczenie raka zmieniło ich sposób postrzegania siebie, częściej zgłaszała również niepokój o nawrót choroby. Jak stwierdzono wcześniej, 34% osób z próbki doświadczało różnych medycznych efektów leczenia. W przeciwieństwie do troski o nawrót choroby, obecność medycznych następstw nie była związana ze zmianami w postrzeganiu siebie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.