Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Definicja młodości sformułowana przez J. Chałasińskiego

Przeciwstawiające się biologizmowi stanowisko socjologiczne rzadko przybierało w odniesieniu do wieku dorastania tak skrajną postać, jak poglądy biologistyczne. Spotykamy wprawdzie i tutaj-wśród szerokiego wachlarza poglądów – ujęcia jednostronne (nie ustrzegli się ich nawet psychologowie-marksiści), usiłujące wyjaśniać wszelkie przemiany psychiczne wieku dorastania wyłącznie warunkami życia społecznego: nie zawsze też rozumiano prawidłowo te warunki i ich oddziaływanie . Jednakże prądy socjologiczne odegrały, zwłaszcza w latach trzydziestych.

Przykładem jednostronnego ujęcia wieku dorastania z pozycji socjologicznych może być definicja młodości sformułowana przez J. Chałasiń- skiego: „Młodość to nie jest naturalny stan fizjologiczny i hormonalny, lecz element kultury, «instytucja społeczna. Młodość, podobnie jak mądrość, płeć i uroda, są społecznymi wyobrażeniami, społecznymi wartościami, które kształtują się rozmaicie zależnie od struktury i kultury społeczeństwa” (O. Chałasiński Społeczeństwo i wychowanie. Wyd. II, Warszawa 1958, PWN, s. 39). – Wśród etnologów i socjologów lat trzydziestych (np. M. Mead, 1928, 1930 i in.) rozpowszechnione też było ujmowanie wpływów społecznych wyłącznie lub głównie w kategorie norm i wzorów kulturowych, oddziałujących na świadomość jednostek i kształtujących ich „osobowość społeczną” (por. F. Znaniecki Socjologia “wychowania. T. I, Warszawa 1928: T. II, Warszawa 1930). Nie dostrzegano bardziej podstawowych czynników, od których zależą zarówno same te normy, jak i procesy formowania się osobowości, a których szukać trzeba w materialnej organizacji życia społecznego i w działalności ludzi. stych (i później) ważną rolę w odniesieniu do psychologii wieku dorastania, przyczyniając się do zwalczenia błędów biologizmu.

Znaczenie czynników społecznych w przeobrażeniach psychicznych młodzieży

W miarę postępu badań w socjologii, etnologii, a także w samej psychologii, znaczenie czynników społecznych w przeobrażeniach psychicznych młodzieży stawało się coraz bardziej oczywiste. Pociągało to za sobą krytykę tradycyjnych teorii dojrzewania. Również na wielu innych frontach rozpoczęła się w latach trzydziestych kampania przeciw starym poglądom. Niektórzy psychologowie protestowali przeciwko tezie głoszącej, iż specyfika okresu dorastania wyznaczona jest przez czynniki wewnątrz- pochodne, a przemiany tego okresu są nierozerwalnie związane z „naturą ludzką”. Badania ich wskazywały na to, że wiele przejawów życia psychicznego, uznawanych dotąd za typowe dla młodocianych, nie ma charakteru powszechnego, że charakteryzuje tylko jednostki lub określone grupy młodzieży – głównie zaś młodzież pochodzącą z dobrze sytuowanych klas społecznych w ustroju kapitalistycznym. Młodzież ta, wolna od troski o byt materialny, przebywająca długie lata w szkole i na studiach, oderwana od zmagań i kłopotów życja codziennego, obcująca na co dzień z literaturą podsycającą wyobraźnię, miała wiele czasu i okazji do analizowania własnych przeżyć wewnętrznych, egzaltowania się nastrojami, prowadzenia sporów światopoglądowych, przeżywania burz uczuciowych, wzlotów i upadków, oddawania się marzeniom i utopiom, pisania pamiętników.

Badania prowadzone w tym samym czasie nad młodzieżą proletariacką 4 wykazały, iż ta młodzież inaczej przechodzi przez okres dorastania. Nie wykazuje ona skłonności do marzeń, zatapiania się we własnej jaźni, nie zdradza chęci odrywania się od rzeczywistości. Przeciwnie, cechuje ją nastawienie praktyczne. W porównaniu z młodzieżą klas bur- żuazyjnych młodzież proletariacka odznacza się mniejszą wybujałością przejawów życia psychicznego. Zmuszona zarabiać na swoje utrzymanie, wcześnie zrywa ze szkołą i przestaje się uczyć, co niekorzystnie odbija się na jej rozwoju intelektualnym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.