Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Dziecko a słowa

Bardzo poważny wpływ na dynamiczną strukturę dziecięcych spostrzeżeń wywiera rozwój mowy, przede wszystkim zaś bierne i czynne przyswajanie sobie słów określających nazwy przedmiotów, ich części składowych (np. ucho u dzbanka i filiżanki), cech specyficznych (jak wielkość, ciężar, kształt, barwa) oraz stosunków zachodzących między poszczególnymi przedmiotami (np. pod, nad, niżej, wyżej, mniejszy, większy).

Dzięki słowu dziecko na początku okresu poniemowlęcego identyfikuje poszczególne przedmioty i łączy je w klasy (np. stoły, krzesła, okna, lampy – o różnych kształtach i wielkościach). Dzięki słowom dziecko wyodrębnia cechy istotne ze względu na użyteczność tych przedmiotów i związane z nimi formy działania (np. krzesło – do siedzenia, stół – do jedzenia przy nim,-łyżka – do wkładania do buzi, filiżanka – do picia, czapeczką – do wkładania na głowę, but – do wkładania na nogę).

Dzięki słowom dziecko dokonuje pierwszych porównań i wyodrębnia różnice między podobnymi przedmiotami (np. mały – duży, ciężki-lekki, wysoki — niski). Raz zauważone i słownie określone cechy przedmiotów pozwalają dziecku na dalsze wyodrębnianie ich w czasie oglądania innych przedmiotów. Dziecko uczy się więc nie tylko uogólniać za pomocą nazwy, określając podobne przedmioty tą samą nazwą, ale również dzięki nazwie uczy się oddzielać i abstrahować daną cechę od konkretnego obrazu przedmiotu (Szuman, 1955).

Umieć spostrzegać dany przedmiot – to umieć jednocześnie analizować, czyli wyodrębniać jego części składowe, i syntetyzować, tzn. łączyć je w całość. A więc umieć spostrzegać dany przedmiot – to umieć, z jednej strony, dzięki uogólnieniu wiązać go z klasą przedmiotów, do której przynależy, z drugiej zaś – wyodrębniać go na podstawie jemu tylko właściwych, specyficznych cech. Jeśli na przykład dziecko spośród kilkunastu różnych zabawek wybiera jedną i mówi – „to moja lala”, a o drugiej – „to lala Zosi”, to znaczy, że odpoznało lalkę wśród innych zabawek i oznaczyło ją właściwym słowem „lala”, a jednocześnie, że w dwóch podobnych lalkach wyodrębniło ich cechy specyficzne i rozróżniło jedną, jako jego własną, drugą – jako należącą do innego dziecka.

Jak zatem widzimy rozwój spostrzeżeń dziecka jest, z jednej strony, ściśle związany z rozwojem jego aktywności ruchowej, z drugiej zaś z rozwojem mowy i myślenia.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.