Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Krytycy Skinnera

Inny sposób leczenia żołnierza polega na wytworzeniu jakiejś innej reakcji, której nie uważa się za anormalną i która powoduje zakończenie działania warunkowego negatywnego czynnika wzmacniającego. Można by na przykład pozwolić żołnierzowi zwolnić się z wojska bez obawy kary. Po tym paraliż jego ręki prawdopodobnie by zniknął. Można by też żołnierzowi powiedzieć, że zostanie skierowany do służby pomocniczej bez względu na stan jego ręki. Byłoby to funkcjonalnie równoważne zwolnieniu. W obu wypadkach żołnierz ucieka od warunkowego negatywnego czynnika wzmacniającego bez konieczności wykonywania reakcji prowadzących do paraliżu.

Lekarstwem, które by prawdopodobnie nie pomogło, byłoby karanie żołnierza. Przypuśćmy, że żołnierza karze się za każdym razem, gdy objawy jego paraliżu nasilają się. W tej sytuacji paraliż mógłby zniknąć, lecz po to tylko, by jego miejsce zajęła jakaś inna, równie anormalna reakcja. Powód wystąpienia nowej reakcji byłby taki sam jak ten, który był odpowiedzialny za wystąpienie paraliżu. Byłaby to taka reakcja, jak ślepota lub utrata mowy, a siła tej reakcji wzrastałaby, ponieważ po jej wystąpieniu zostałoby wyeliminowane wzmocnienie negatywne (powrót na front). Kara nie byłaby skuteczna, ponieważ nie doprowadziłaby do zastąpienia reakcji anormalnej reakcją normalną ani nie wygasiłaby warunkowych właściwości wzmacniających bodźców skojarzonych z walką.

Krytycy Skinnera często wyrażają pogląd, że tego rodzaju analiza anormalności i ich leczenie w drodze psychoterapii – to analiza i leczenie objawów zamiast przyczyn. Nie bierze się pod uwagę wewnętrznych przyczyn – psychicznych czy fizjologicznych – i leczy się tylko symptomy. Taka terapia zdaje się ignorować podstawowe siły, które następnie wywierają wpływ na jakieś inne zachowanie. Jeśli jednak leczenie takie jest niezadowalające, to dlatego, że terapeuta nie zrozumiał właściwie zasad modyfikacji zachowania lub nie zapoznał się wystarczająco z historią życia pacjenta, by ustalić zdarzenia poprzedzające pojawienie się niepożądanego zachowania. W istocie, istniejący materiał dowodowy dotyczący substytucji symptomów w takich okolicznościach wskazuje, że wystąpienie tego zjawiska nie jest zbyt prawdopodobne (Krasner i Ullmann, 1965).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.