Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Lęk matek w okresie remisji

Retrospektywne badania przeprowadzone przez Petermanna i Bode (1986 s. 101 i nn.) wskazują na to, że stopień poinformowania rodziny na temat choroby zależy od matek. W ten sposób matka „kieruje” ilością informacji, która „krąży” w rodzinie. Tylko przy dobrze poinformowanej matce również ojcowie i rodzeństwo są dobrze poinformowani. Ta prawidłowość jest również uzależniona od tak ważnej rzeczy jak wspomagająca komunikacja między rodzicami.

Wynika to z faktu, że najczęściej to właśnie matki opiekują się chorym dzieckiem, one są świadkami wielu bolesnych dla dziecka zabiegów i dolegliwości, takich jak: nakłucia lędźwiowe, pobieranie szpiku, wypadanie włosów, mdłości, wymioty, zakażenia, one też utrzymują kontakt z personelem medycznym. Konsekwencją tego jest decyzja o rezygnacji z pracy lub bezterminowym urlopie (Lansky, Cairns, Clark 1979 s. 416 i nn.), o ograniczeniu do minimum lub nawet zerwaniu kontaktów towarzyskich („Nie mogę się bawić, kiedy moje dziecko jest tak ciężko chore”). Doświadczenia te pogłębiają u nich poczucie niecierpliwości. Postawa depresyjna ma negatywny wpływ na interakcje matka – chore dziecko. Matki stają się bardziej karzące. W konsekwencji stres matek zwiększa ryzyko zachwiania stabilności rodziny, które i tak istnieje w związku z chorobą (Hauenstein 1990 s. 356 i nn.). Matki oceniają swoje metody wychowawcze jako surowe wówczas, kiedy dziecko chore czuje się dobrze. Inne badania wskazują na to, że wobec dziecka chorego stosuje się dużo mniejsze wymagania albo wręcz nie stosuje się żadnych (Markova, MacDonald, Forbes 1980 s. 153 i nn.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.