Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Myśl E. L. Rubinsztejna

Wracając do początkowych rozważań tego rozdziału, przypomnę myśl E. L. Rubinsztejna o dwóch podstawowych zarysach (aspektach) charakterystyki psychologicznej osobowości: charakterze i zdolnościach. Temperament jako psychiczny przejaw właściwości układu nerwowego pozostaje w bezpośrednim związku z wrodzoną podstawą charakteru. Z drugiej strony typologiczne właściwości układu nerwowego mają nie mniej bliski związek z wrodzoną podstawą zdolności, z tym, co z reguły nazywa się „zadatkami”.

Myśl tę wypowiadało w ostatnich latach wielu psychologów radzieckich. W sposób ogólny wyraził ją w 1952 r. S. L. Rubin- sztejn (1952, s. 226 – 227), w sposób bardziej szczegółowy B. G. Ananiew (1956). W. N. Miasiszczew zwracał uwagę na to, że cecha ruchliwości „w ścisłej postaci… związana jest zarówno z pojęciem temperamentu, jak i z pojęciem zdolności” (1954, s. 56). Niektórzy autorzy, nie podtrzymując tej koncepcji w ogólnej postaci, faktycznie włączali typologiczne właściwości układu nerwowego do liczby cech indywidualnych, od których zależą zdolności. Tak postępował K. K. Płatonow, włączając do „indywi- dualno-psychicznych właściwości osobowości, których całokształt składa się na zdolności lotnicze… cechy siły, ruchliwości równowagi procesów nerwowych” (1956). N. D. Lewitów, w drugim wydaniu książki o charakterze, wyliczając „indywidualne, wrodzone właściwości układu nerwowego, które wpływają na rozwój zdolności” i „które nazywają się zadatkami”, wymienia te właściwości wyższej czynności nerwowej, które leżą u podstawy Pawłowowskiego określenia typologicznych właściwości układu nerwowego (1956, s. 60).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.