Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

POGLĄDY SPENCE’A CZ. II

Inna zmiana, jakiej dokonał Spence w teorii Huila, to oparcie się na przesłance, że siła nawyku SHR nie zależy od wzmocnienia, lecz tylko od czasu, w ciągu którego reakcja występowała w obecności bodźców. W ten sposób w interpretacji Spence’a wzmocnienie przestaje być fundamentalną koncepcją, tak jak w systemie Huila. Uczenie opiera się na zasadzie styczności i jednynie reakcja rg lub bodźce, których dostarcza wykonanie reakcji rg, są czynnikiem wzmacniającym. One motywują i aktywizują zachowanie osobnika. Nie wnikając w szczegóły operacji matematyczno- logicznych, Spence, dzięki wspomnianym poprawkom wniesionym do teorii Huila, zmodyfikował równanie wyrażające potencjał pobudzeniowy, które przybiera następującą postać: SER = H(D+K). W równaniu tym zarówno H, jak i K zależą wyłącznie od kontaktu bodźców z reakcjami. Nie zależą natomiast od wzmocnienia. W przeciwieństwie do Huila, Spence nie uważa też redukcji popędu za czynnik wzmacniający. Należy jednak nadmienić, że omówione wyżej rozważania tego autora dotyczyły uczenia się reakcji nagradzanych pokarmem. Zagadnienie reakcji unikania nie zostało przez niego tak dokładnie przeanalizowane jak zagadnienie reakcji nagradzanych pokarmem. W interpretacji uczenia się sformułowanej przez Spence’a dostrzega się wpływ nie tylko Huila, lecz także innych teoretyków uczenia się: Guthriego, Skinnera, Tolmana. Spence na- wiązuje bardzo wyraźnie do teorii poznawczych. Pomimo to, sformułowana przez niego interpretacja ma raczej charakter koneksjonistyczny. Zachowanie poznawcze wyjaśnia bowiem w terminach S—R.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.