Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

POMYŚLNY I NIEPOMYŚLNY PRZEBIEG PROCESU STARZENIA SIĘ CZ. II

Różnice indywidualne między ludźmi starymi są duże, jednak ostrożność i większa nieufność jest ogólną cechą wielu z nich. Trudno jest mierzyć w sposób naukowy, czy i w jakim stopniu cechy te narastają wraz z wiekiem. Ostrożność staje się wyraźniejsza: ludzie starsi gorzej rozróżniają stopień ryzyka tkwiącego w różnych sytuacjach. Ludzie młodzi lepiej dokonują tego rozróżnienia, dlatego też w niektórych okolicznościach przejawiają szczerość, a w innych są ostrożni (33).

Systematyczna obserwacja w warunkach naturalnych, wywiady, skale ocen i testy psychologiczne pozwalają na ocenę przystosowania się danej osoby. Ocena ta jest wysoka, jeśli osobnik przezwycięża frustracje, rozwiązuje konflikty i osiąga społecznie uznane sukcesy i zadowolenie. O dobrym przystosowaniu się mówimy wówczas, gdy człowiek jest szczęśliwy, ma zaufanie do ludzi, jest zadowolony, towarzyski, aktywny, ma szacunek dla samego siebie i jest wolny od chorobliwych emocji (34). Ocena przystosowania się jest niska, jgdy człowiek nie potrafi przezwyciężyć frustracji, rozwiązać konfliktów i uzyskiwać zadowolenia stosując formy zachowania się, które są społecznie akceptowane. Złe przystosowanie się wyraża się we wrogości, braku radości, obawie przed ludźmi, chorobliwych lękach lub poczuciu winy: człowiek ulega depresjom i apatii, odczuwa swą niższość, izolację, brak kompetencji lub zależność od innych. Dobre przystosowanie się jednostki zależy jednak także od stopnia przystosowania ludzi, z którymi obcuje, bowiem złe samopoczucie jednych ludzi stwarza warunki wzmacniające podobne odczucia u innych. Tworzą się wówczas błędne koła wzajemnych pretensji, złości, win, nieporozumień w stosunkach małżeńskich i rodzinnych lub trudności między ludźmi w miejscu pracy.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.