Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Program psychospołecznej interwencji

Podczas stawiania diagnozy biorące udział w badaniach 64 rodziny, których dzieci były leczone w dużym dziecięcym szpitalu, zostały przydzielone do jednej z trzech grup interwencyjnych: silna interwencja (n=22), umiarkowana (n=22), brak interwencji (n=20) – jako grupa kontrolna. Rodziny z grupy silnej interwencji były widywane codziennie w szpitalu i podczas każdej wizyty w klinice terapeuci czynili bezpośrednie próby zaangażowania ich w rozmowę na temat kwestii dotyczących choroby i leczenia. Ro- dżiny z grupy umiarkowanej interwencji były traktowane podobnie w okresie stawiania diagnozy, ale im pozostawiano wybór, czy chciały widzieć się z opiekującym się terapeutą więcej niż raz w tygodniu. Podczas wczesnej fazy leczenia „opiekujący się” byli dostępni, ale nie narzucający się w swoich próbach nawiązania rozmowy z rodzinami na temat leczenia. Rodziny z grupy bez interwencji spotkały się raz z asystentem badaczy i były badane w tych samych przedziałach co grupy z całkowitym i umiarkowanym wsparciem: jednak gdy stwierdzono, że rodziny wymagały wsparcia, interwencji, kierowano je do innej grupy.

Zadaniem programu psychospołecznej interwencji była pomoc członkom rodziny w rozumieniu realiów i skutków choroby, opanowanie ich emocjonalnego stresu, wykorzystanie środków zaradczych dotyczących sposobu opieki nad dzieckiem, branie udziału w nowych obowiązkach oraz wzajemne wspieranie się i komunikowanie (Kupst 1982 b s. 31 i nn.). Radzenie sobie było oceniane w kontekście zastosowanego silnego, umiarkowanego lub minimalnego programu interwencyjnego. Okazało się, że społeczne wsparcie ma ważny wpływ na psychospołeczne przystosowanie rodzin dzieci chorych na raka.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.