Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Rodzaj hamowania wewnętrznego

W charakterystyce hamowania warunkowego istotne jest pojawienie się pierwszej reakcji hamulcowej i uzyskanie hamowania trwałego. Bada się również zwykle działanie hamulca warunkowego w zestawieniu z innym bodźcem warunkowym niż ten, z którym został on wytworzony. Niekiedy hamulec ów okazuje się tak silny, że z miejsca powoduje zanik reakcji warunkowej.

Ostatnim rodzajem hamowania wewnętrznego jest opóźnianie. Wyraża się ono w tym, że reakcja nie występuje bezpośrednio po zadziałaniu bodźca warunkowego, a dopiero w jakiś czas potem, ale jeszcze wtedy, kiedy bodziec działa. Postępowanie badawcze polega na tym, że opóźnia się wzmocnienie, czyli wydłuża się działanie izolowane bodźca warunkowego. Efektem jest występowanie reakcji warunkowej, na przykład w 5-10 sekund od chwili rozpoczęcia działania bodźca warunkowego, podczas gdy okres utajenia5 odruchu nie opóźnionego wynosi na przykład ułamek sekundy. W charakterystyce opóźnienia podaje się zwykle, oprócz informacji, kiedy uzyskano pierwszą i trwałą reakcję opóźnioną, informacje o czasie trwania opóźnienia.

W stereotypowych badaniach odruchowo-warunkowych oprócz hamowania wewnętrznego bada się również hamowanie zewnętrzne. Chodzi tu o wpływ silnych czynników ubocznych, poprzedzających działanie bodźca warunkowego. Przykładem może być głośny dźwięk podany przed zadziałaniem światła, na które wytworzono odruch warunkowy. Efektem działania dźwięku może być brak reakcji warunkowej lub wydłużenie jej okresu utajenia. Efektem zaś silnego czynnika ubocznego, poprzedzającego bodziec hamulcowy, może być rozhamowanie, czyli wystąpienie reakcji pobudzeniowej.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.