Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

ROZWÓJ PSYCHOLOGII WIEKU DORASTANIA CZ. II

Za centralne zjawisko okresu dojrzewania przedstawiciele tego kierunku uważają rozwój płciowy, wszystkie zaś zmiany psychiczne występujące w tym okresie traktują jako wynikające z niego przejawy pochodne. Zaliczają do nich specyficzne przeżycia psychiczne, do których przywiązują dużą wagę. Do rzekomo najważniejszych należą tu: odkrywanie jaźni, pasja autoanalizy,- syndrom samotności (ucieczki od społeczeństwa), idealizm i romantyka młodości itp. Francuski psycholog M. Debesse (1936, 1956, 1963) mówi o specyficznej mentalności tego okresu, którą cechuje egotyzm, subiektywizm, liryzm i indywidualizm. Szczególnie jednak zwraca on uwagę na zjawisko, które nazywa „kryzysem oryginalności”, przestrzegając jednocześnie, by nie mieszać go z ogólnym kryzysem okresu dorastania, Chodzi tu o silnie wyrażone poczucie własnej indywidualności, własnej odrębności, z czego rodzi się jakby kult własnej osoby, przejawiający się akcentowaniem swego „ja”, bunt przeciw środowisku, a często ne- gafywizm społeczny. Przeciwstawianie się otoczeniu przybiera niekiedy charakter) wręcz agresywny i powoduje konflikty. Wybujała afirmacja siefcue prowadzi czasem do egzaltacji, kontemplacji, mistycyzmu. Stopniowo jednak następuje uspokojenie, a kryzys oryginalności, podobnie jak i inne przejawy tego okresu, stopniowo zanika.

Zgodnie z teorią spontanicznego rozwoju, psychologowie kierunku bio- logistycznego uważają wszelkie zaburzenia i trudności omawianego wieku za nieuchronność rozwojową, a przejawy dojrzewania, dostrzeżone (i opisane) przez wymienionych badaczy u młodzieży inteligenckiej i wyższych klas mieszczańskich w krajach kapitalistycznych XX w. generalizują oni na wszelką młodzież, niezależnie od czasu, miejsca i konkretnych warunków historycznych. Ze względu na zaobserwowane fakty, świadczące niejednokrotnie o istotnie burzliwym przebiegu dorastania, skłonni są uważać ten okres za wyjątkowy, stanowiący jakby przełom czy zakręt na linii rozwoju jednostki. Przypisują mu charakter wręcz rewolucyjny, co znajduje odzwierciedlenie w takich określeniach, jak „powtórne narodziny” (J. J. Rousseau), „odkrycie jaźni” (E. Spranger), »,okres burzy i naporu” (G. S. H a 11) itp. Ze względu na szybkość i gwałtowność zachodzących w jednostce przeobrażeń okres ten traktowany jest jako głęboki kryzys, który środowisko może tylko w nieznacznym stopniu złagodzić lub – przeciwnie – zaostrzyć. Akceptuje się zatem indywidualny, pozaspołeczny charakter przeżyć tego okresu i jego biologiczne źródła.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.