Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Stadia rozwoju wg Freuda i Eriksona – kontynuacja

Starość Integralność czy rozpacz. Jeśli człowiek potrafi zaakceptować swe życie takim, jakim ono było, daje mu to poczucie intagralności. Rozpacz rodzi się wówczas, gdy patrząc wstecz dochodzi się do przekonania, iż życie było nieudane. w którym dana jednostka żyje. Rozwój dokonuje się według z góry ustalonej kolejności stadiów, z szybkością, będącą funkcją gotowości jednostki do stawiania czoła wciąż poszerzającemu się środowisku społecznemu. W tym więc sensie stadia Eriksona mają naturę hierarchiczną i kumulatywną: gotowość do wypełnienia głównego zadania rozwojowego kolejnego stadium oznacza uwieńczone sukcesem rozwiązanie najważniejszych konfliktów ze stadiów poprzednich. Sposoby radzenia sobie ze stawianymi w każdym stadium wymaganiami są w dużym stopniu funkcją określonej kultury, do której przynależy dana osoba. Teoria Eriksona kładzie nacisk na twórcze i adaptacyjne zdolności każdej jednostki do pozytywnego rozwoju. O ile teoria Freuda zamyka drogę rozwoju osobowo-społecznego z chwilą przeminięcia dzieciństwa, o tyle Erikson jest większym optymistą wierząc, że podlegamy stałemu rozwojowemu procesowi stawania się człowiekiem. Co więcej, Erikson uważa, że pomyślne i korzystne doświadczenia, przeżyte w późniejszych stadiach, pozwalają uporać się z niepożądanymi następstwami niefortunnych doświadczeń ze stadiów wcześniejszych.

Warto byśmy – jako nauczyciele – zwrócili uwagę na ogromne znaczenie, jakie Erikson przypisuje zabawie, swoistemu społecznemu narzędziu sprzy- jającemu rozwojowi. Dla Eriksona zabawa – we wszystkich kulturach – stanowi stosunkowo bezpieczną technikę wstępnego poznawania rzeczywistych sytuacji, z jakimi przyjdzie sobie radzić w następnym okresie rozwojowym. Z takiego stwierdzenia wynikają dla nas ogóine i bezpośrednie wnioski na użytek pracy z uczniami, którym należy dopomagać w skutecznym rozwiązywaniu potencjalnie trudnych konfliktów społecznych, typowych dla różnych stadiów. Odgrywanie ról i gry symulacyjne powinny pełnić zadanie niezwykle użytecznych strategii nauczania o dużej wartości ze względu na fransfer. Inne wnioski na użytek nauczania wynikają z charakterystycznych cech każdego etapu. Z analizy tabeli 11-2 wynika, że realizując nasze strategie nauczania powinnyśmy np. konsekwentnie okazywać naszym uczniom prawdziwy szacunek jako istotom ważnym i zdolnym: powinnyśmy stwarzać im możliwości eksperymentowania i zachęcać ich do tego, by robiąc coś, próbowali robić to na swój własny sposób i w wybranym przez siebie czasie, powinnyśmy słuchać ich uważnie i cierpliwie, nie podchodząc do nich w sposób zanadto oceniający: zachęcać i wzmacniać ich aktywność fizyczną i przedsiębiorczość: reagować w sposób konsekwentnie otwarty i uczciwy na postępowanie młodych ludzi w najróżniejszych sytuacjach. Zwrócić uwagę na analogie między wymienionymi tu wnioskami a zaleceniami, jakie wynikają z innych – w istocie swej humanistycznych – punktów widzenia na nauczanie, np. z ujęć Maslowa i Rogersa.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.