Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

STOSUNKI RODZINNE W CZASIE DORASTANIA CZ. II

Zjawisko kryzysu autorytetu rodziców nie może być traktowane wyłącznie w skali stosunków osobistych między rodzicami i dziećmi. Ma ono szersze podłoże i stanowi integralną część zmieniającego się stosunku młodzieży do pokolenia dorosłych w ogóle. Kryzys ten stanowi wyraz rozczarowania, jakiego doznaje młodzież w miarę poznawania otaczającego ją świata, w miarę dostrzegania sprzeczności- między narzucanymi jej normami a stosowaniem tych norm przez ludzi dorosłych (Łapińska, 1966, s. 63 – 64).

Psychologowie zwracają uwagę, że kryzys zaufania do rodziców przechodzi ewolucję. Pojawia się ok. 12 r.ż., dochodzi do szczytu w wieku 15-16 lat, po czym stopniowo słabnie. We wczesnej fazie dorastania stosunek młodzieży do rodziców jest wyraźnie ambiwalentny. Obok prób oderwania się i dążenia do samodzielności istnieje silne poczucie autorytetu rodziców i w wielu kwestiach młodzież szuka u nich pomocy, rady i oparcia uczuciowego.

Tabela 56 ilustruje, na przykładzie młodzieży amerykańskiej, notowane przez psychologów zjawisko polegania na autorytecie rodziców w jednych, a na autorytecie kolegów – w innych sprawach.

Po okresie buntu i zrywania kontaktów uczuciowych z rodzicami, ok. 17 -18 r.ż. następuje powrót na łono rodziny, jednakże przy całkowitej zmianie stosunku do rodziców. Dorastający przestają widzieć w rodzicach- jak to było w dzieciństwie’-najwyższy autorytet i wzór postępowania, a zaczynają raczej traktować ich jak przyjaciół, wybaczając im ich błędy i uchybienia. łl Zestawienie to stanowi dokonany przez E. Hilgarda (1973, s. 16S) wyciąg z większej tabeli w: H. H. Remmers i D. H. Radler The American teenager. Indianapolis 1957, The Bobbs-MerrilL s. 234 – 235.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.