Szukasz psychologa sportu lub pracy w Warszawie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszych gabinetach!

Talenty i przejawy nadzwyczajnych uzdolnień – dalszy opis

Myśl ta jest błędna u swoich podstaw. Po pierwsze, nikt nie jest w stanie przewidzieć, do jakich granic rozwijać się może ta czy inna zdolność: pryncypialnie mówiąc, może się ona rozwijać bezgranicznie. Jeżeli jakaś zdolność jest u jednego człowieka większa niż u innego, to w wyniku jednakowego – ilościowo i jakościowo – rozwoju, stopień jej będzie wyższy u pierwszego niż u drugiego. Ale to wcale nie znaczy, że rozwój tej zdolności osiągnął u drugiego swoje granice: oczywiście może ona rozwijać się również dalej. Praktyczne granice rozwoju zdolności ludzkich określa się jedynie takimi czynnikami, jak długość życia ludzkiego, metody wychowania i nauczania itd., przy czym nie są one zawarte w samych zdolnościach. Wystarczy udoskonalić metody wychowania i nauczania, żeby podwyższyć natychmiast „granice” rozwoju zdolności. Po drugie, „granice”, o których jest mowa, charakteryzują się z reguły stopniem skuteczności wykonania takiej czy innej czynności. Ale stopnia tej skuteczności, jak już nieraz podkreślałem, nie określa się nigdy jakąkolwiek jedną zdolnością: zawsze powinna być mowa o takich czy innych układach zdolności. U podstaw skutecznego wykonania każdej czynności leżeć mogą niezwykle różne połączenia zdolności. Będą one różnić się między sobą jakościowo i sama czynność wykonywać się będzie jakościowo różnie. Nie ma bardziej nieżyciowej i scholastycznej idei niż ta, że istnieje tylko jeden sposób skutecznego wykonania określonej czynności. Sposoby te są nieograniczenie różnorodne, tak jak różnorodne są ludzkie zdolności. Jakże można mówić na podstawie badania zdolności o prognozie jakichkolwiek ilościowych granic, którymi ograniczona jest charakterystyczna dla danego człowieka doskonałość w wykonywaniu jakiejkolwiek czynności?

Pojęcie „granica” zawiera w sobie dwie cechy: moment ilościowy i myśl o niemożliwości przekroczenia. Ale właśnie te dwie cechy nie mogą nigdy w pedagogice występować jednocześnie. Nie ma takiej – uwarunkowanej uzdolnieniem – granicy ilościowej, której nie można przy odpowiednich staraniach i zabiegach pedagogicznych przekroczyć.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.