Zagadnienie konformizmu kultury

K. CGarrison stwierdza specjalną wrażliwość młodocianych na uznanie społeczne, które jego zdaniem jest silniejsze w czasie dorastania niż w jakimkolwiek innym okresie życia. Stąd też najbardziej specyficzną cechą rówieśniczych grup w okresie dorastania – w porównaniu z dziećmi i dorosłymi – jest niewolniczy wprost konformizm, obowiązujący w tych grupach.

P. Bios twierdzi, że dla dorastających nie może być mocniejszego argumentu za czynieniem czegoś lub posiadaniem czegoś nad ten, że „wszyscy inni tó czynią lub posiadają” (tzn. członkowie paczki, bandy itp.). Jakaś moda rozpoczęta przez leaderów grupy, choćby była niewygodna czy nieodpowiednia, natychmiast jest kopiowana przez innych. Podobnie przekonania, opinie, poglądy, uprzedzenia i gusty są wyznaczane przez grupę. Członkowie, którzy chcą się odróżnić, narażeni są na ostracyzm, chyba że stanowią silne indywidualności i potrafią przeciągnąć wszystkich na swoją stronę.

Zagadnienie konformizmu kultury, rówieśniczej jest dość szeroko omawiarie przez psychologów. Tak. np. D. P. Ausubel (1954, s. 353 – 354) rozważa m.in. przyczyny silnych tendencji konformistycznych w grupach dorastającej młodzieży. Leżą one, zdaniem autora, w strukturalnych wymogach grupy, jak i w cechach młodzieży. Silna, zwarta grupa, gwarantująca swoim członkom odpowiednią pozycję, może istnieć tylko dzięki podporządkowaniu członków jednolitym wymaganiom, prawidłom i tradycjom. Grupa rówieśników, dążąc do stworzenia własnej podkultury, żąda od swych członków skrupulatnego przestrzegania norm grupowych. Konformizm jest środkiem odcięcia się podkultury młodzieżowej od reszty społeczeństwa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *